BEGIN:VCALENDAR
VERSION:2.0
PRODID:-//Αγία Ειρήνη Πατρών - ECPv6.16.4//NONSGML v1.0//EN
CALSCALE:GREGORIAN
METHOD:PUBLISH
X-ORIGINAL-URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp
X-WR-CALDESC:Events for Αγία Ειρήνη Πατρών
REFRESH-INTERVAL;VALUE=DURATION:PT1H
X-Robots-Tag:noindex
X-PUBLISHED-TTL:PT1H
BEGIN:VTIMEZONE
TZID:Europe/Helsinki
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0300
TZNAME:EEST
DTSTART:20200329T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0300
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:EET
DTSTART:20201025T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0300
TZNAME:EEST
DTSTART:20210328T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0300
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:EET
DTSTART:20211031T010000
END:STANDARD
BEGIN:DAYLIGHT
TZOFFSETFROM:+0200
TZOFFSETTO:+0300
TZNAME:EEST
DTSTART:20220327T010000
END:DAYLIGHT
BEGIN:STANDARD
TZOFFSETFROM:+0300
TZOFFSETTO:+0200
TZNAME:EET
DTSTART:20221030T010000
END:STANDARD
END:VTIMEZONE
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Helsinki:20210925T070000
DTEND;TZID=Europe/Helsinki:20210925T093000
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210925T114545Z
LAST-MODIFIED:20210925T115156Z
UID:4479-1632553200-1632562200@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Οσία Ευφροσύνη Θυγατέρα Παφνουτίου του Αιγυπτίου
DESCRIPTION:Τὸ θῆλυ κρύπτεις ἀνδρικῶς Εὐφροσύνη\,\nΚαὶ κρυπτὰ τὸν βλέποντα Δεσπότην βλέπεις.\nΕἰκάδα Εὐφροσύνη κατὰ πέμπτην πότμον ὑπέστη. \n\nΗ Οσία Ευφροσύνη έζησε στα χρόνια του Θεοδοσίου του μικρού (περί το 410 μ.Χ.)\, ήταν μοναχοκόρη και πολύ πλούσια. Ο πατέρας της Παφνούτιος ήταν ο πλουσιότερος της Αλεξάνδρειας και μαζί με τη σύζυγό του διακρίνονταν για τη θερμή πίστη τους στο Θεό. \nΔώδεκα χρονών η Ευφροσύνη έμεινε ορφανή από μητέρα\, και ο πατέρας της αφοσιώθηκε ακόμα πιο φιλόστοργα στην επιμέλεια της κόρης του. Όταν η Ευφροσύνη έφθασε στο 18ο έτος της ηλικίας της\, ο πατέρας της θέλησε να την παντρέψει με ένα νέο υψηλής κοινωνικής τάξης. \nΌμως την ψυχή της Ευφροσύνης είχε καταλάβει ο θείος έρωτας. Ο γάμος και οι κοσμικότητες θα της ήταν εμπόδιο να αφιερωθεί συστηματικά στην ελεημοσύνη και στην υπηρεσία του πλησίον. Γι’ αυτό κάποια μέρα\, αφού διαμοίρασε τα υπάρχοντά της στους φτωχούς\, έφυγε κρυφά από το σπίτι\, και μετά από πολλές περιπέτειες\, κατέληξε μεταμφιεσμένη ανδρικά σε κοινόβιο ανδρικό μοναστήρι. Εκεί πήρε το όνομα Σμάραγδος και όλοι οι μοναχοί θαύμαζαν τον πνευματικό της αγώνα και τη διακονία που πρόθυμα πρόσφερε σε όλους. \nΈζησε στο μοναστήρι 38 χρόνια. Στο τέλος της ζωής της συναντήθηκε και με τον πατέρα της\, όταν και αυτός έγινε μοναχός στο ίδιο μοναστήρι. Έτσι\, με τη ζωή της η Ευφροσύνη μας υπενθυμίζει τα λόγια της Αγίας Γραφής\, που λένε: «ἀρνησάμενοι τᾶς κοσμικᾶς ἐπιθυμίας σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰώνι» (Προς Τίτον\, Β’ 12). Δηλαδή\, αφού αρνηθούμε τις επιθυμίες του ματαίου και αμαρτωλού αυτού κόσμου\, να ζήσουμε στον παρόντα αιώνα με εγκράτεια στη ζωή μας\, με δικαιοσύνη προς τους συνανθρώπους μας και με ευσέβεια προς το Θεό. \nἈπολυτίκιον\nἮχος πλ. δ’.\nἘν σοὶ Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ᾽ εἰκόνα· λαβοῦσα γὰρ τὸν σταυρόν\, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ\, καὶ πράττουσα ἐδίδασκες\, ὑπερορᾷν μὲν σαρκός\, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δὲ ψυχῆς\, πράγματος ἀθανάτoυ· διὸ καὶ μετὰ Ἀγγέλων συναγάλλεται\, Ὁσία Εὐφροσύνη τὸ πνεῦμά σου.
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b5%cf%85%cf%86%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b7-%ce%b8%cf%85%ce%b3%ce%b1%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1-%cf%80%ce%b1%cf%86%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%af%ce%bf%cf%85-%cf%84/
LOCATION:ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ\, ΑΓ.ΕΙΡΗΝΗΣ 141-143\, ΠΑΤΡΑ\, WESTERN GREECE\, 26331\, Greece
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/09/Agia_Efrosini.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210325
DTEND;VALUE=DATE:20210326
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210324T165806Z
LAST-MODIFIED:20210324T165806Z
UID:3345-1616630400-1616716799@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου
DESCRIPTION:Βιογραφία\nἬγγειλεν Υἱὸν Ἄγγελος τῇ Παρθένῳ\,\nΠατρὸς μεγίστης Βουλῆς μέγαν.\nΓήθεο τῇ Μαρίῃ ἔφατ’ Ἄγγελος εἰκάδι πέμπτῃ. \n\nΣήμερα η εκκλησία μας γιορτάζει το χαρμόσυνο μήνυμα της θείας ενσάρκωσης\, που με τόσο σαφή τρόπο μας το παρουσιάζει ο ευαγγελιστής Λουκάς στο Ευαγγέλιο του (κεφ. Α’ στίχ. 26-38). Την ήμερα αυτή\, ο θεόσταλτος αρχάγγελος Γαβριήλ παρουσιάζεται στην Παρθένο Μαρία\, στη Ναζαρέτ και της ανήγγειλε ότι θα γεννήσει το Σωτήρα του κόσμου\, τον Ιησού Χριστό. Και Όταν η Παρθένος αναρωτήθηκε πώς ήταν δυνατό να συλλάβει χωρίς άνδρα\, ο αρχάγγελος της απάντησε ότι «το Άγιο Πνεύμα θα έλθει σε σένα και η δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει» Τότε η σεμνή κόρη\, η Παρθένος Μαρία\, του απάντησε ταπεινά. «Ιδού λοιπόν\, η δούλη του Κυρίου. Ας γίνει το θέλημα Εκείνου». και καθώς ο Γαβριήλ εξαφανίστηκε από μπροστά της\, συντελέστηκε το μεγαλύτερο μυστήριο της ανθρωπότητας. με τρόπο υπερφυσικό\, η Παρθένος συνέλαβε στην άχραντη κοιλιά της\, τον Υιό και Λόγο του Θεού. Εκείνον πού με την εκούσια θυσία του επάνω στο Σταυρό\, έσωσε το ανθρώπινο γένος από τον αιώνιο θάνατο και την καταστροφή στην οποία είχε οδηγηθεί μετά την πτώση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο και την εμφάνιση της αμαρτίας στον κόσμο. \nΑξίζει\, όμως\, να δούμε πως οι εμπνευσμένοι υμνωδοί της Εκκλησίας μας έψαλαν το κοσμοσωτήριο άγγελμα: «Σήμερον χαράς Ευαγγέλια παρθενική πανήγυρις τα κάτω τοις άνω συνάπτεται• ο Αδάμ καινουργείται η Εύα της πρώτης λύπης ελευθερούται και η σκηνή της καθ’ ημάς ουσίας τη θεώσει του προσληφθέντος φυράματος ναός Θεού κεχρημάτικεν. Ω μυστήριον! ο τρόπος της κενώσεως άγνωστος\, ο τρόπος της συλλήψεως άφραστος. Άγγελος λειτουργεί τω θαύματι παρθενική γαστήρ τον Υίόν υποδέχεται\, Πνεύμα άγιον καταπέμπεται Πατήρ άνωθεν ευδοκεί\, και το συνάλλαγμα κατά κοινήν πραγματεύεται βούλησιν εν ω και δι’ ου σωθέντες\, συνωδά τω Γαβριήλ\, προς την Παρθένον βοήοωμεν χαίρε\, κεχαριτωμένη\, ο Κύριος μετά σου\, εξ ης ή σωτηρία\, Χριστός ο Θεός ημών\, την καθ’ ημάς προσλαβόμενος φύσιν προς εαυτόν έπανήγαγεν». \nΟι αρχές της εορτής του Ευαγγελισμού δεν είναι επακριβώς γνωστές. Το γεγονός ότι η Αγία Ελένη έκτισε στη Ναζαρέτ βασιλική\, στην οποία περιλαμβανόταν κατά παράδοση ο οίκος της Θεοτόκου\, όπου αυτή δέχθηκε τον Ευαγγελισμό\, επέδρασε ίσως στη σύσταση τοπικής εορτής. Οι πρώτες μαρτυρίες περί αυτής ευρίσκονται στον Άγιο Πρόκλο\, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως\, το 430 μ.Χ. και στο Πασχάλιον Χρονικόν (624 μ.Χ.)\, όπου χαρακτηρίζεται ως συσταθείσα στις 25 Μαρτίου από τους θεοφόρους δασκάλους. Η μεγαλοπρεπής πανήγυρη του Ευαγγελισμού ετελείτο από τους Βυζαντινούς στο ναό των Χαλκοπρατείων\, όπου παρίσταντο και οι αυτοκράτορες. \nἈπολυτίκιον  (Κατέβασμα)\nἮχος δ’.\nΣήμερον τῆς σωτηρίας ἡμῶν τό Κεφάλαιον\, καί τοῦ ἀπ᾽ αἰῶνος Μυστηρίου ἡ φανέρωσις· ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ\, Υἱός τῆς Παρθένου γίνεται\, καί Γαβριήλ τὴν χάριν εὐαγγελίζεται. Διό καὶ ἡμεῖς σὺν αὐτῷ τῇ Θεοτόκῳ βοήσωμεν· Χαῖρε Κεχαριτωμένη\, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. \nΚοντάκιον\nἮχος πλ. δ’.\nΤῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τά νικητήρια\, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια\, ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε. Ἀλλ᾽ ὡς ἔχουσα τό κράτος ἀπροσμάχητον\, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον\, ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε νύμφη ἀνύμφευτε. \nΜεγαλυνάριον\nΝῦν εὐαγγελίζεται Γαβριήλ\, τὸ χαῖρε κραυγάζων\, μετὰ δέους τῇ Μαριάμ. Ὢ τοῦ ξένου τρόπου! ἐν μήτρᾳ γὰρ ἀχράντῳ\, συνείληπται ὁ Πλάστης σῴζων ὃν ἔπλασε. \nὉ Οἶκος\nἌγγελος πρωτοστάτης\, οὐρανόθεν ἐπέμφθη\, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τὸ Χαῖρε καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ\, σωματούμενόν σε θεωρῶν Κύριε\, ἐξίστατο καὶ ἵστατο\, κραυγάζων πρὸς αὐτὴν τοιαῦτα.\nΧαῖρε\, δι’ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει\,\nχαῖρε\, δι’ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.\nΧαῖρε\, τοῦ πεσόντος \, Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις\,\nχαῖρε τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.\nΧαῖρε\, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς\,\nχαῖρε\, βάθος δυσθεώρητον καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς.\nΧαῖρε\, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα\,\nχαῖρε\, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.\nΧαῖρε\, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν Ἥλιον\,\nχαῖρε\, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.\nΧαῖρε\, δι’ ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις\,\nχαῖρε\, δι’ ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.\nΧαῖρε\, Νύμφη ἀνύμφευτε.
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%ce%b5%cf%85%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%85%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%84%cf%8c%ce%ba%ce%bf%cf%85/
LOCATION:WESTERN GREECE
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/03/25b.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210317
DTEND;VALUE=DATE:20210318
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210317T041745Z
LAST-MODIFIED:20210317T041756Z
UID:3218-1615939200-1616025599@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Όσιος Αλέξιος ο άνθρωπος του Θεού
DESCRIPTION:Βιογραφία\nἌνθρωπος ἐν γῇ τοῦ Θεοῦ κληθεὶς μόνος\,\nἝξεις τὶ καινὸν κἄν πόλῳ\, Πάτερ μόνος.\nἙβδομάτῃ δεκάτῃ\, Ἀλέξιε\, πότμον ἀνέτλης. \n\nΟ Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395 – 408 μ.Χ.) και Ονωρίου (395 – 423 μ.Χ.) από ευσεβείς και εύπορους γονείς. Ο πατέρας του Ευφημιανός ήταν συγκλητικός\, φιλόπτωχος και συμπαθής\, ώστε καθημερινά παρέθετε τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά\, τις χήρες και τους ξένους που ήταν πτωχοί. Η γυναίκα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Στη δέησή της να αποκτήσει παιδί\, ο Θεός την εισάκουσε. Και τους χάρισε υιό. Αφού το παιδί μεγάλωσε κι έλαβε την κατάλληλη παιδεία\, έγινε σοφότατος και θεοδίδακτος. Όταν έφθασε στη νόμιμη ηλικία\, τον στεφάνωσαν με θυγατέρα από βασιλική και ευγενική γενιά. Το βράδυ όμως στο συζυγικό δωμάτιο ο Όσιος\, αφού πήρε το χρυσό δακτυλίδι και τη ζώνη\, τα επέστρεψε στην σύζυγό του και εγκατέλειψε τον κοιτώνα. Παίρνοντας αρκετά χρήματα από τα πλούτη του έφυγε με πλοίο περιφρονώντας την ματαιότητα της επίγειας δόξας. Καταφθάνει στην Λαοδικεία της Συρίας και από εκεί στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Εκεί ο Όσιος Αλέξειος μοίρασε τα χρήματα στους πτωχούς\, ακόμη και τα ιμάτιά του\, και\, αφού ενδύθηκε με κουρελιασμένα και χιλιομπαλωμένα ρούχα\, κάθισε στο νάρθηκα του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου\, ως ένας από τους πτωχούς. Προτίμησε έτσι να ζει με νηστεία όλη την εβδομάδα και να μεταλαμβάνει των Αχράντων Μυστηρίων κάθε Κυριακή\, ενώ μόνο τότε έτρωγε λίγο άρτο και έπινε λίγο νερό. \nΟι γονείς του όμως τον αναζητούσαν παντού και έστειλαν υπηρέτες τους να τον βρουν. Στην αναζήτησή τους έφθασαν μέχρι το ναό της Έδεσσας\, χωρίς ωστόσο να τον αναγνωρίσουν. Οι δούλοι επέστρεψαν άπρακτοι στη Ρώμη\, ενώ η μητέρα του Αλέξιου με οδύνη\, φορώντας πτωχά ενδύματα\, καθόταν σε μια θύρα του σπιτιού πενθώντας νύχτα και ημέρα. Το ίδιο και η νύφη\, που φόρεσε τρίχινο σάκκο και παρέμεινε κοντά στην πεθερά της. \nΟ Όσιος Αλέξιος για δεκαεπτά χρόνια παρέμεινε στο νάρθηκα του ναού της Θεοτόκου ευαρεστώντας το Θεό. Και μια νύχτα η Θεοτόκος παρουσιάστηκε στον προσμονάριο του ναού σε όνειρο και του ζήτησε να του φέρει μέσα στο ναό τον άνθρωπο του Θεού. Τότε ο προσμονάριος\, αφού βγήκε από το ναό και δεν βρήκε κανένα παρά μόνο τον Αλέξιο\, εδεήθηκε στη Θεοτόκο να του υποδείξει τον άνθρωπο\, όπως κι έγινε. Τότε πήρε από το χέρι τον Όσιο Αλέξιο και τον εισήγαγε στο ναό με κάθε τιμή και μεγαλοπρέπεια. \nΜόλις ο Όσιος κατάλαβε ότι έγινε γνωστός εκεί\, έφυγε κρυφά και σκέφτηκε να πάει στην Ταρσό\, στο ναό του Αγίου Παύλου του Αποστόλου\, όπου εκεί θα ήταν άγνωστος. Αλλα όμως σχεδίασε η Θεία Πρόνοια. Γιατί βίαιος άνεμος άρπαξε το πλοίο και το μετέφερε στη Ρώμη. Βγαίνοντας από το πλοίο κατάλαβε ότι ο Κύριος ήθελε να επανέλθει ο Αλέξιος στο σπίτι του. \nΌταν συνάντησε τον πατέρα του\, που δεν αναγνώρισε τον υιό του\, του ζήτησε να τον ελεήσει και να τον αφήσει να τρώει από τα περισσεύματα της τράπεζάς του. Με μεγάλη προθυμία ο πατέρας του δέχθηκε να τον ελεήσει και μάλιστα του έδωσε κάποιο υπηρέτη για να τον βοηθάει. Κάποιοι δούλοι από την οικία τον πείραζαν και τον κορόιδευαν\, όμως αυτό δεν τον ένοιαζε. Έδινε την τροφή του σε άλλους\, παραμένοντας όλη την εβδομάδα χωρίς τροφή και νερό\, και μόνο μετά την Κοινωνία των Θείων και Αχράντων Μυστηρίων δεχόταν λίγο άρτο και νερό. \nΈμεινε λοιπόν για δεκαεπτά χρόνια στον πατρικό οίκο χωρίς να τον γνωρίζει κανένας. Όταν έφθασε ο καιρός της κοιμήσεώς του\, τότε κάθισε κι έγραψε σε χαρτί όλο το βίο του\, τους τόπους που πέρασε\, αλλά και κάποια από τα μυστικά που γνώριζαν μόνο οι γονείς του. Κάποια Κυριακή\, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος τελούσε τη Θεία Λειτουργία\, ακούσθηκε φωνή από το Άγιο Θυσιαστήριο\, που καλούσε τους συμμετέχοντες να αναζητήσουν τον άνθρωπο του Θεού. Την Παρασκευή ο Όσιος Αλέξιος παρέδωσε το πνεύμα του στα χέρια του Θεού\, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας οι πιστοί βασιλείς και ο Αρχιεπίσκοπος προσήλθαν στο ναό για να δεηθούν στο Θεό να τους αποκαλύψει τον άγιο άνθρωπο του Θεού. Τότε μια φωνή τους κατηύθυνε στο σπίτι του Ευφημιανού. Λίγο αργότερα οι βασιλείς μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο έφθασαν στο σπίτι του Ευφημιανού\, προξενώντας μάλιστα την απορία της γυναίκας και της νύφης του για την παρουσία τους εκεί\, και ρώτησαν τον Ευφημιανό . Όμως εκείνος\, αφού ρώτησε πρώτα τους υπηρέτες\, είπε ότι δεν γνώριζε τίποτα. Στην συνέχεια ο υπηρέτης που φρόντιζε τον Όσιο Αλέξιο\, παρακινούμενος από θεία δύναμη ανέφερε τον τρόπο ζωής του πτωχού\, τον οποίο εξυπηρετούσε. Τότε ο Ευφημιανός χωρίς να γνωρίζει ότι ο Όσιος είναι ήδη νεκρός\, αποκάλυψε το πρόσωπο αυτού\, που έλαμπε σαν πρόσωπο αγγέλου. Στο χέρι του Οσίου μάλιστα είδε χαρτί\, που δεν μπόρεσε να αποσπάσει. Στη συνέχεια ανέφερε στους επισκέπτες του ότι βρέθηκε ο άνθρωπος του Θεού. Οι βασιλείς και ο Αρχιεπίσκοπος τότε εδεήθησαν στον Όσιο να τους επιτρέψει να δουν το χαρτί που είχε στο χέρι του. Μόλις ο αρχειοφύλακας πήρε στο χέρι του το χαρτί\, ο Ευφημιανός αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για τον υιό του\, τον οποίο αναζητούσε χρόνια τώρα\, και μεγάλο πένθος έπεσε στην οικογένειά του. Θρήνος μεγάλος και από την γυναίκα και τη νύφη του. \nΟ βασιλεύς Ονώριος και ο Αρχιεπίσκοπος μετέφεραν το τίμιο λείψανο του Οσίου στο μέσο της πόλεως και κάλεσαν όλο το λαό για να έλθει να προσκυνήσει και να λάβει ευλογία. Όσοι προσέρχονταν και ασπάζονταν το τίμιο λείψανο\, άλαλοι\, κουφοί\, τυφλοί\, λεπροί\, δαιμονισμένοι\, όλοι θεραπεύονταν. Βλέποντας αυτά τα θαύματα οι πιστοί δόξαζαν τον Θεό. Ήταν τόσος ο κόσμος που προσερχόταν για να δει το τίμιο λείψανο\, που δεν μπορούσαν να το μεταφέρουν στο ναό του Αγίου Βονιφατίου για να το ενταφιάσουν. Έριξαν ακόμη και χρυσό και άργυρο στον κόσμο για να του αποσπάσουν την προσοχή\, αλλά μάταια. Όταν πια μεταφέρθηκε το τίμιο λείψανο στο ναό\, για επτά μέρες γιόρταζαν πανηγυρικά και στην γιορτή συμμετείχαν οι γονείς και η νύφη. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε το τίμιο λείψανο σε θήκη φτιαγμένη από χρυσό\, άργυρο και πολύτιμους λίθους. Αμέσως άρχισε να ευωδιάζει και να αναβλύζει μύρο\, το οποίο έγινε ίαμα και θεραπεία για όλους. \nΗ Κάρα του Οσίου Αλεξίου δωρήθηκε στη Μονή Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων το 1398 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Μανουήλ τον Παλαιολόγο. Κατά την πυρπόληση της Μονής από τους Οθωμανούς το 1585 μ.Χ. διασώθηκε από δύο μοναχούς.
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b1%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%8d/
LOCATION:WESTERN GREECE
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/03/agios-alexios.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210302
DTEND;VALUE=DATE:20210303
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210302T195216Z
LAST-MODIFIED:20210302T195234Z
UID:3109-1614643200-1614729599@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς
DESCRIPTION:Ο Αγιος Νικόλαος γεννήθηκε στη Νάξο το 1851 μ.Χ.\, από τον Ιωάννη και την Αυγουστίνα\, το γένος Μελισσουργού. Οι ευσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. \nΑπό την παιδική του ηλικία εξέφρασε την έφεση και την αγάπη του προς τα ιερά και τα όσια. Ήταν φιλακόλουθος και διακονούσε πάντοτε στο ιερό τον παππού του ιερέα Γεώργιο Μελισσουργό. Προορισμένος από τον Θεό να γίνει λειτουργός των Αγίων Μυστηρίων Αυτού μετείχε αδιάλειπτα στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας με νηστεία\, προσευχή και αγρυπνία. \nΜετά τον θάνατο του πατέρα του ήλθε με την μητέρα του και την αδελφή του στην Αθήνα\, όπου έγινε προστάτης αυτών. Ενυμφεύθηκε\, εχήρευσε όμως νωρίς. Η πρεσβυτέρα του απεβίωσε μόλις γεννήθηκε το παιδί τους\, ο Γιαννάκης\, που το μεγάλωσε μόνος. \nΟ Κύριος δεν εβράδυνε να τον αναδείξει λειτουργό της Εκκλησίας Του και τον κατέστησε εύθετο και εύχρηστο στο Ευαγγέλιο του Χριστού. Χειροτονείται διάκονος στις 28 Ιουλίου του 1879 μ.Χ.\, στο ναό Μεταμορφώσεως της Πλάκας\, και μετά από πέντε χρόνια\, στις 2 Μαρτίου 1884 μ.Χ.\, χειροτονείται Πρεσβύτερος στο ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου\, στο Μοναστηράκι. Διακονεί στο ιερό θυσιαστήριο επί 50 χρόνια περίπου (1884 – 1932 μ.Χ.)\, στους ναούς και του Αγίου Παντελεήμονος\, κοντά στον Ιλισσό ποταμό\, και της ακόμη πτωχότερης και απόμερης τότε Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου του λεγομένου «Κυνηγού»\, στη σημερινή οδό Βουλιαγμένης. Διακρίθηκε ως ο λειτουργικότερος ιερεύς\, άνθρωπος προσευχής\, του οποίου η ζωή υπήρξε και αναδείχθηκε συνεχής διακονία του Θυσιαστηρίου. Από «φυλακῆς πρωίας μέχρι νυκτός» παρέμενε στο ναό. Ήταν αφιλάργυρος κατά τον τρόπο και πλήρης έργων αγαθών και ελεημοσύνης. Του αρκούσε για τροφή λίγο ψωμί και λίγα χόρτα\, τα οποία συνέλεγε ο ίδιος\, και κάποιες φορές\, λίγο γάλα που του πρόσφεραν βοσκοί στην ερημική τότε περιοχή της ενορίας του. Αλησμόνητες παρέμειναν οι αγρυπνίες τις οποίες ετελούσε στο ναό του Αγίου Ελισσαίου Αθηνών. Αναφέρονται και μαρτυρίες παιδιών\, ότι τον έβλεπαν κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας μεταρσιωμένο να στέκεται υπεράνω της γης. Μαρτυρίες δε περιφανών λογίων\, όπως του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και Αλέξανδρου Μωραϊτίδου\, που έψαλλαν στις αγρυπνίες τις οποίες ετελούσε\, εξαίρουν τη σπάνια και αγία ιερατική αυτού προσωπικότητα. \nΟ παπα- Νικόλας\, ο λεγόμενος «απλός»\, ζούσε μέσα στη χαρά της Θείας Ευχαριστίας\, την οποία τελούσε ανελλιπώς κάθε ημέρα\, όπως την όριζαν οι λειτουργικοί κανόνες\, και την παρέτεινε επί πολλές ώρες\, για να έχει την πνευματική της απόλαυση. Πάντα ανταποκρινόταν στο γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα και ετελούσε πανηγυρικά το Μυστήριο της ελεύσεως και παρουσίας του Αναστημένου Κυρίου\, που αποκαλύπτει τον εαυτό Του\, όπως τότε στο Μυστικό Δείπνο. Η χαρά της Αναστάσεως\, που βρίσκεται στην καρδιά της Ευχαριστίας\, γινόταν οντολογική αναψυχή και αγαλλίαση στον φλεγόμενο από θεία Αγάπη Γέροντα. Η μέθεξή του στην πασχάλια χαρά τον συνέπαιρνε. Δεν ήταν γι αυτόν ένα απλό εφημερικό καθήκον. Πρόφαση ήταν το επί ώρες παρατεινόμενο μνημόσυνο των ζωντανών και των κοιμηθέντων\, από τον όγκο των σημειωμάτων που κρατούσε πάντα σ’ ένα δισάκι. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε να διακόψει ποτέ τη χαρά της Τράπεζας της Ευχαριστίας\, τη θέα του Αναστημένου Σώματος και Αίματος του Χριστού. \nΟ αείμνηστος Γέροντας\, αφού έφθασε στα 82 του χρόνια και έδωσε πρωτοφανή στον αιώνα μας μαρτυρία ουρανίων χαρισμάτων\, οσιότητος\, ταπεινώσεως\, απλότητος\, διακρίσεως\, ελεημοσύνης\, ασκήσεως και κατά Θεόν σοφίας\, αφού εστάθηκε ο μοναδικός προστάτης χιλιάδων ορφανών και πτωχών και έφθασε στο ύψος θείας τελειότητος\, εκοιμήθηκε οσίως εν ειρήνη το 1932 μ.Χ. και τον έθαψαν μπροστά στον Ναό του Αγίου Ιωάννη του Κυνηγού. \nΣτις 29 Αυγούστου του 1992\, τα ιερώτατα και θαυματουργά Λείψανα του Αγίου Νικολάου του Πλανά τοποθετήθηκαν σε ασημένια λάρνακα\, που σήμερα βρίσκεται στο δεξιό κλίτος του Ιερού αυτού Ναού. \nΗ Αγία μας Εκκλησία ανεκήρυξε και επισήμως ως άγιο τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά κατά την 135 η Συνοδική Περίοδο (1991 – 1992 μ.Χ.) του Πανσέπτου Οικουμενικού Πατριαρχείου\, με εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Νικοδήμου\, και βεβαίως με την φροντίδα του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου κ.κ. Αμβροσίου. \nΟι Ασματικές Ακολουθίες του Αγίου Νικολάου του Πλανά\, οι οποίες ευρίσκονται σε λειτουργική χρήση\, συντάχθηκαν από τον Μητροπολίτη Πατρών κ. Νικόδημο\, και από τον Αρχιμ. Νικόδημο Παυλόπουλο\, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Λειμώνος Λέσβου. \nΣύμφωνα με τον ιστοχώρο της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος η μνήμη του Αγίου ιερέως Νικολάου του Πλανά\, τιμάται κατά την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου\, δια μεταθέσεως εκ της κυριώνυμης ημέρας αυτού\, ύστερα από απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Σύμφωνα όμως με τον ιστοχώρο της Ιεράς Μητρόπολης Παροναξίας ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς εορτάζει κατά την καθιερωμένη Πανήγυρη της 2ας Μαρτίου. Εάν όμως η ημέρα της Εορτής συμπίπτει κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής\, τότε η Μνήμη του εορτάζεται κατά την επομένη Κυριακή. Εμείς καταχωρούμε προσωρινά την εορτή του Αγίου Νικολάου Πλανά στις 2 Μαρτίου μέχρι να εξακριβώσουμε την ημερομηνία της εορτής του. \nἈπολυτίκιον\nἮχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.\nΤᾶς τοῦ πλάνου παγίδας ἐκφυγῶν\, ἱερώτατε\, ἀπλανῶς ἐπορεύθης διὰ βίου\, πατὴρ ἠμῶν\, Νικόλαε ἀοίδιμε Πλανᾶ\, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν\, ἀγρυπνίαις καὶ νηστείαις\, ἱερουργῶν ὁσίως τῷ Κυρίῳ σου. Ὅνπερ καθικετεύων ἐκτενῶς\, Νάξιον ἱεράτευμα\, πρέσβευε δωρηθῆναι καὶ ἠμὶν τὸ θεῖον ἔλεος. \nΠηγη:http://www.saint.gr/
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bb%ce%b1%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%82/
LOCATION:WESTERN GREECE
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/03/AgiosNikolaosPlanas02.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210227
DTEND;VALUE=DATE:20210228
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210302T193821Z
LAST-MODIFIED:20210302T193859Z
UID:3106-1614384000-1614470399@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης: Ο αγιασμένος Νεοφανής Γέροντας
DESCRIPTION:Ο 20ος αιώνας χαρακτηρίζεται ως ένας από τους πιο ταραγμένους αιώνες της ιστορίας. \nΠαρά ταύτα είναι ο αιώνας ανάδειξης πλειάδας επιφανών αγίων\, ως επιβεβαίωση της μεγάλης αλήθειας\, πως όπου: «επλεόνασεν ή αμαρτία\, υπερεπερίσσευσεν ή χάρις» (Ρωμ.5\,20). \nΜια τρανή απόδειξη ότι η Εκκλησία του Χριστού συνεχίζει και στις δύσκολες και παρακμιακές ημέρες μας\, να σώζει και να αγιάζει\, να αναδεικνύει αγίους. \nΑνάμεσά τους ο νεωστί καταταγείς στους αγιολογικούς δέλτους\, άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης\, μια σπουδαία ασκητική μορφή του αγιορείτικου μοναχισμού\, άξιος συνεχιστής του γνησίου μοναχικού ιδεώδους της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. \nΓεννήθηκε τις 6 Δεκεμβρίου 1912 στο χωριό Αμπελοχώρι Θηβών\, από ευσεβείς γονείς\, τον Ιωάννη Παπανικήτα και την Βικτώρια. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Ευάγγελος. Είχε άλλα τρία αδέλφια. \nΗ οικογένειά του μετακόμισε στην πόλη των Θηβών\, για να διευκολυνθούν τα παιδιά στις σπουδές τους και εγκαταστάθηκε σε οικία\, κοντά στο Ναό της Μεγάλης Παναγίας. Οι ευλαβείς και απλοϊκοί γονείς του του ενέπνευσαν την άδολη πίστη στο Θεό και την απλοϊκή ευσέβεια. \nΑπό μικρό παιδί τον διέκρινε μια σπάνια ωριμότητα και φιλομάθεια και γι’ αυτό τον έστειλαν να σπουδάσει στο Γυμνάσιο και στο Σχολαρχείο Θηβών. \nΟ Ευάγγελος έδειξε επιμέλεια στα μαθήματά του\, αλλά περισσότερο τον έθελγε η Εκκλησία. Ο περικαλλής Ναός της Παναγίας είχε γίνει το δεύτερο σπίτι του. Σύχναζε στην εκκλησία\, ντυνόταν παπαδάκι και χαιρόταν αφάνταστα με τα φανταχτερά του άμφια. Είχε αποκτήσει την αγάπη και την συμπάθεια των ιερέων και πολλών ενοριτών. \nΗ υγεία του όμως ήταν εύθραυστη\, στα 14 χρόνια του\, είχε εκδηλωθεί σοβαρή αλλεργική πάθηση στα μάτια του\, με πολύ ενοχλητικούς κνησμούς\, η οποία τον ακλούθησε σε όλη τη ζωή του. \nΜετά την αποφοίτησή του από το Σχολαρχείο\, οι γονείς του φρόντισαν να τον αποκαταστήσουν επαγγελματικά. \nΑλλά όμως είχε γεννηθεί στην ψυχή του νεαρού Ευάγγελου μια ακατανίκητη έλξη για την μοναχική ζωή. \nΚαταλυτική επίδραση στις αποφάσεις του διαδραμάτισε η γνωριμία του με δύο σπουδαίους αγιορείτες μοναχούς και φίλους της οικογένειας\, από το Πυρί της Βοιωτίας\, Εφραίμ και Νικηφόρος\, οι οποίοι αργότερα έγιναν οι πνευματικοί Γεροντάδες του. \nΙσχυρή επίδραση είχε και η παρότρυνση της ευσεβούς μητέρας του\, η οποία\, ύστερα από θερμή προσευχή στον άγιο Εφραίμ το Σύρο\, έλαβε την πληροφορία ότι ο Θεός προόρισε το γιό της να γίνει μοναχός και να προκόψει πνευματικά. \nΣτις 14 Σεπτεμβρίου\, ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού\, σε ηλικία 21 ετών μετέβη στο Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε στα Κατουνάκια\, στο Ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου\, όπου μόναζαν οι δύο προαναφερόμενοι Θηβαίοι μοναχοί\, Εφραίμ και Νικηφόρος\, και εντάχτηκε στη συνοδεία τους. \nΑφού διήνυσε την διετή δοκιμασία\, εκάρη μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Λογγίνος. \nΜε ζήλο και ταπεινό φρόνιμα προσέφερε πρόθυμα τις διακονίες που του ανέθεταν και με την καθοδήγηση των Γεροντάδων του άρχισε τον πνευματικό του αγώνα\, ώστε\, ενωρίς άρχισαν να διαφαίνονται οι αρετές του και η πνευματική του πρόοδος. \nΤο 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από το Γέροντά του Νικηφόρο\, λαμβάνοντας το όνομα Εφραίμ και το επόμενο έτος έλαβε το αξίωμα της ιεροσύνης. \nΚαλλιεργώντας με ζήλο\, ακρίβεια και επιμέλεια την κλίμακα των αρετών\, αναδείχτηκε ενωρίς ένας γνήσιος μοναχός\, φορέας πνευματικής ωριμότητας. \nΕίχε λάβει το προσωνύμιο «ο χαρισματούχος υποτακτικός»\, λόγω της υπακοής που επέδειξε στον Γέροντα Νικηφόρο\, έναν γέροντα πολύ σκληρό και δύστροπο. \nΣπουδαίος σταθμός στη μοναχική του ζωή υπήρξε η γνωριμία του με τον άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (1898-1959)\, τον αποκαλούμενο και «πρύτανη της ησυχαστικής ζωής». \nΑφού πήρε την ευλογία από τον Γέροντά του Νικηφόρο\, συνδέθηκε πνευματικά με τον Ιωσήφ\, ο οποίος την εποχή εκείνη βρισκόταν στο απόγειο της πνευματικής του ωριμότητας. \nΌπως είναι γνωστό ο Γέροντας Ιωσήφ είχε μυηθεί στην πνευματική και ησυχαστική ζωή από τους περίφημους αγιορείτες ησυχαστές μοναχούς Καλλίνικο και Δανιήλ. \nΟ Γέροντας Ιωσήφ δέχτηκε με χαρά τον Εφραίμ\, διαβλέποντας ότι είχε ενώπιον του έναν μοναχό ζηλωτή της μοναχικής ζωής\, στολισμένο με την αρετή της ταπείνωσης. \nΈβγαλε ένα πρόγραμμα ησυχαστικής ζωής\, το οποίο έδωσε στον Εφραίμ και του ζήτησε να το τηρεί με ακρίβεια. \nΤου δίδαξε την καλλιέργεια της Νοεράς Προσευχής\, της μονολόγιστης Ευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ\, Υιέ του Θεού\, ελέησoν με»\, ως αδιάλειπτη προσευχή\, σύμφωνα με την προτροπή του αποστόλου Παύλου «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α΄Θεσ.5\,17)\, ως αδιάκοπη μνήμη του Θεού\, ως διαρκή αίσθηση της παρουσίας Του\, ως τρόπο ζωής. \nΠαράλληλα ο άγιος Γέροντας Ιωσήφ του δίδαξε τον τρόπο της «φυλακίσεως των αισθήσεων»\, τον τρόπο αποκοπής των παθών και απόκρουσης των πειρασμών\, με τον οποίο καθαρίζεται ο νους από πονηρούς λογισμούς και οδηγείται στον θείο φωτισμό. \nΜελετούσε με πάθος την «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» και εντρυφούσε στα ιερά διδάγματα των ασκητικών Πατέρων\, τους οποίους ήθελε να γίνει μιμητής και ακόλουθός τους. \nΚοντά στο φωτισμένο Γέροντα διδάχτηκε την καλλιέργεια της ταπείνωσης και της υπακοής\, ως βασικές αρετές της γνήσιας μοναχικής ζωής\, δια των οποίων ο μοναχός αποκόβει το δικό του θέλημα και καθίσταται διάκονος των εν Χριστώ αδελφών του. \nΜε μεγάλη προθυμία εκτελούσε άοκνα τις πιο ταπεινές και κουραστικές διακονίες. Παράλληλα ασκούνταν στην αυστηρή νηστεία\, την αγρυπνία και στο θείο στοχασμό. \nΑσκήθηκε ιδίως στην καταπολέμηση της κενοδοξίας\, αποφεύγοντας κάθε ανθρώπινο έπαινο και θεωρώντας και παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως άσημο και αμαρτωλό. \nΠίστευε και δίδασκε πως ό\, τι καλό κατορθώσουμε\, είναι μηδαμινό στα μάτια του Θεού και δώρο δικό Του. \nΗ κενοδοξία είναι ένα από τα πλέον δολερά πάθη\, με το οποί μας παγιδεύει ο πονηρός\, για να πιστέψουμε ότι είμαστε δήθεν σπουδαίοι και να μας οδηγήσει στην υπερηφάνεια. \nΣτα 1973 κοιμήθηκε ο Γέροντάς του Νικηφόρος ο Θηβαίος. Το 1980\, κατ’ εντολήν και ευλογία του Γέροντος Ιωσήφ\, σύστησε δική του μοναχική συνοδεία. \nΑπό τότε επωμίσθηκε και την ευθύνη της πνευματικής καθοδήγησης της αδελφότητας. \nΜε πνεύμα αγάπης\, πραότητας και διάκρισης δίδασκε\, νουθετούσε και παιδαγωγούσε τους υποτακτικούς του\, κερδίζοντας την αγάπη τους\, το σεβασμό τους και την αφοσίωσή τους. \nΟι νέες λειτουργικές και τις καθοδηγητικές ευθύνες του\, δεν μείωσαν τον προσωπικό του αγώνα. Απομονωμένος στο φτωχικό και απέριττο κελί του\, προσεύχονταν με θέρμη για όλο τον κόσμο και τελευταία για τον εαυτό του. \nΑγρυπνούσε προσευχόμενος\, μειώνοντας στο ελάχιστο τον ύπνο του. \nΤηρούσε με ακρίβεια και ιδιαίτερη αυστηρότητα τις νηστείες\, αρκούμενος σε στοιχειώδη τροφή. \nΣυνέχιζε να τον ταλαιπωρεί η νεανική του πάθηση της αλλεργίας\, αλλά και μια σπάνια μορφή εκζέματος στην άρθρωση του ποδιού του. \nΌμως υπέφερε τα σωματικά του παθήματα με υπομονή και δοξολογία στο Θεό\, θεωρώντας τα ως παιδαγωγικά μέσα για την τελείωσή του. \nΗ πνευματική του πρόοδος επιβραβεύτηκε από το Θεό\, με το διορατικό χάρισμα\, το οποίο είναι απτό σημείο αγιότητας. \nΜπορούσε να διαβάζει τα κρυφά των καρδιών και του νου των ανθρώπων\, με σκοπό πάντα να τους ωφελήσει παιδαγωγικά και να τους συμβουλεύει πατρικά. \nΕίχε αποκτήσει την ικανότητα να χορηγεί τα πλέον αποτελεσματικά πνευματικά φάρμακα\, για την σωτηρία τους. \nΕίχε αξιωθεί επίσης και με το προορατικό χάρισμα. Χαρακτηριστική περίπτωση η πρόρρησή του για το μεγάλο σεισμό στη Θεσσαλονίκη το 1977. \nΠροσφωνούσε τους επισκέπτες του με τα ονόματά τους\, χωρίς να τους γνωρίζει πρωτύτερα και φανερώνοντας τα κρύφια της ψυχής τους\, με σκοπό πάντα την ψυχική τους ωφέλεια\, την πνευματική τους πρόοδο και τη σωτηρία τους. \nΕίναι πολύ σημαντική η μαρτυρία του γνωστού δογματολόγου καθηγητού του της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ\, σχετικά με την γνώμη του Γέροντα Εφραίμ\, για την σύγχρονη παναίρεση του Οικουμενισμού\, την σύνοψη όλων των κακοδοξιών του παρελθόντος. \nΟ Γέροντας του απάντησε με μια φρικτή προσωπική του εμπειρία. \nΎστερα από θερμή ολονύκτια προσευχή\, για να του αποκαλυφτεί τι είναι ο Οικουμενισμός: «γέμισε το κελί μου από αφόρητη δυσωδία\, η οποία μου έφερνε ασφυξία στην ψυχή\, δεν μπορούσα να αναπνεύσω πνευματικά»! \nΚαι συνέχισε: «Σε όλες τις περιπτώσεις\, που είναι μπλεγμένες με μάγια\, με ακάθαρτα πνεύματα\, αυτή είναι η κατάσταση\, στην οποία με εισάγει. \nΜερικές φορές υπάρχει και λεκτική απάντηση\, αλλά στην προκειμένη περίπτωση\, αυτή ήταν η απάντηση και έχω απόλυτη τη βεβαιότητα\, ότι ο Οικουμενισμός δεν έχει το Πνεύμα το Άγιο\, αλλά το πνεύμα το ακάθαρτο»! \nΛυπόνταν ο αγιασμένος Γέροντας\, βλέποντας τα «τολμηρά ανοίγματα» πολλών ορθοδόξων κληρικών προς τους αιρετικούς\, παραβιάζοντας την παράδοση της Εκκλησίας. \nΕπίσης τον απασχολούσε και η ενότητα της Εκκλησίας. Λυπόταν αφάνταστα για τα σχίσματα\, τονίζοντας εμφαντικά\, πως «το σχίσμα εύκολα γίνεται\, η ένωση είναι δύσκολος»! \nΜια άλλη πτυχή της πνευματικότητας και της αγιότητας του αγίου Εφραίμ είναι και η συγκλονιστική\, από μέρους του\, βίωση της Θείας Λειτουργίας. \nΌπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος σε ιερομόναχο φίλο του\, κατά την ώρα του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων\, έβλεπε το Χριστό στα άγιο δισκάριο\, αδυνατώντας να συγκρατεί τα δάκρυά του και καταβρέχοντας το Ιερό Αντιμήνσιο. \nΕπίσης έβλεπε δίπλα του αγγέλους την ώρα που λειτουργούσε! Όπως έλεγε ο ίδιος\, η κάθε λειτουργία ήταν γι’ αυτόν και μια θεοπτία! \nΤο 1996 ο όσιος Γέροντας έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και καθηλώθηκε σε ακινησία για δύο χρόνια. \nΔέχτηκε τη δοκιμασία αυτή ως παιδαγωγία και ευλογία από το Θεό\, δοξολογώντας και ευχαριστώντας Τον. \nΣτις 27 Φεβρουαρίου του 1998 κοιμήθηκε εν ειρήνη\, παραδίδοντας την αγιασμένη ψυχή του στα χέρια του Θεού\, τον Οποίο αγάπησε και υπηρέτησε πιστά σε όλη του τη ζωή και ετάφη στον περίβολο του κελιού του\, σε τάφο που είχε ανοίξει ο ίδιος πριν από χρόνια και εκεί στοχάζονταν την ματαιότητα του κόσμου και την αξία της σωτηρίας. \nΣτις 9 Μαρτίου του 2020 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου προέβη στην αγιοκατάταξή του\, ορίζοντας να εορτάζεται η μνήμη του στις 27 Φεβρουαρίου\, την ημέρα της οσιακής του κοίμησης. \nΟ νεοφανής άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης αποτελεί αναμφίβολα λαμπρό παράδειγμα αγωνιζόμενου πνευματικού ανθρώπου στην σύγχρονη άνυδρη πνευματικά και υλόφρονη εποχή μας. \nΕπίσης αποτελεί ζωντανή μαρτυρία η ομολογία του για την δαιμονική προέλευση του Οικουμενισμού\, για την πρωτοφανή\, στις τραγικές ημέρες μας\, επέλαση του θρησκευτικού συγκρητισμού\, ο οποίος στοχεύει να καταπνίξει και να εξαφανίσει την μόνη σώζουσα αλήθεια της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας\, της μοναδικής Μιας\, Αγίας\, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού. \nΤου Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού 
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%86%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bc-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b9%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%bf-%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%ad/
LOCATION:WESTERN GREECE
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/03/katounakiotis_eorti.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210223
DTEND;VALUE=DATE:20210224
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210219T172431Z
LAST-MODIFIED:20210219T173144Z
UID:2954-1614038400-1614124799@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Άγιος Πολύκαρπος Επίσκοπος Σμύρνης
DESCRIPTION:Ημερομηνία εορτής: \n23/02/2021\n\n\n\n\n\n\nΙερά Λείψανα: \nΗ Κάρα του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Προυσού Ευρυτανίας.\nΗ δεξιά του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Παν. Αμπελακιωτίσσης Ναυπάκτου.\nΑπότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.\n\n\n\n\n\n\n\nΣοὶ Πολύκαρπος ὡλοκαυτώθη Λόγε\,\nΚαρπὸν πολὺν δοὺς ἐκ πυρὸς ξενοτρόπως.\nΕἰκάδι ἐν τριτάτῃ κατὰ φλὸξ Πολύκαρπον ἔκαυσεν.\n\n\n\n\nΒιογραφία\nΟ Άγιος Πολύκαρπος γεννήθηκε περί το 80 μ.Χ. από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς\, τον Παγκράτιο και τη Θεοδώρα\, που είχαν εγκλειστεί στη φυλακή για την πίστη του Χριστού\, και βαπτίσθηκε Χριστιανός σε νεαρή ηλικία. Υπήρξε μαζί με τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο (βλέπε 20 Δεκεμβρίου) μαθητής του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Λίγο πριν αναχωρήσει από τον πρόσκαιρο αυτό βίο ο Άγιος Βουκόλος\, Επίσκοπος Σμύρνης (βλέπε 6 Φεβρουαρίου)\, χειροτόνησε μετά των Αγίων Αποστόλων\, ως διάδοχό του\, τον Άγιο Πολύκαρπο και μετά κοιμήθηκε με ειρήνη.Ο Άγιος παρακολούθησε με αγωνία και προσευχή τη σύλληψη του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου\, Επισκόπου Αντιοχείας και τα μαρτύρια αυτού. Η αγάπη του προς τον θεοφόρο Πατέρα μαρτυρείται και από την Επιστολή την οποία έγραψε προς τους Φιλιππησίους. Σε αυτή την επιστολή τους συγχαίρει για την φιλοξενία\, την οποία παρείχαν στον Άγιο Ιγνάτιο\, όταν αυτός διήλθε από την πόλη τους. Το κείμενο αυτό του Αγίου Πολυκάρπου διακρίνεται για τον αποστολικό\, θεολογικό και ποιμαντικό χαρακτήρα του.Ο Άγιος Πολύκαρπος\, διακρινόταν για την σωφροσύνη\, τη θεολογική κατάρτιση και την αφοσίωση στη διδασκαλία του Ευαγγελίου\, καθώς μιλούσε πάντα σύμφωνα με τις Γραφές. Ήταν ο γνησιότατος εκπρόσωπος της αποστολικής διδασκαλίας σε όλες τις Εκκλησίες της Ασίας. Ο Άγιος Ειρηναίος (βλέπε 23 Αυγούστου) παρέχει την πληροφορία ότι ο Άγιος Πολύκαρπος μετέστρεψε πολλούς από τις αιρέσεις του Βαλεντίνου και του Μαρκίωνος στην Εκκλησία του Θεού. Διηγείται μάλιστα και ένα επεισόδιο αναφερόμενο στη στάση του Αγίου Πολυκάρπου έναντι του Μαρκίωνος. Όταν ο αιρεσιάρχης αυτός τον πλησίασε κάποτε και του απηύθυνε την παράκληση: «ἐπεγίνωσκε ἠμᾶς»\, δηλαδή αναγνώρισέ μας\, ο Άγιος απάντησε: «ἐπιγινώσκω\, ἐπιγινώσκω σὲ τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ».Ένα άλλο επεισόδιο ανάγεται στη γεροντική ηλικία του Αγίου Πολυκάρπου. Όπως είναι γνωστό\, οι Εκκλησίες της Μικράς Ασίας εόρταζαν το Πάσχα στις 14 του μηνός Νισσάν\, σε οποιαδήποτε ημέρα και αν τύχαινε αυτό. Αντίθετα οι άλλες Εκκλησίες δεν εόρταζαν καθόλου το Πάσχα\, αλλά αρκούνταν στον εβδομαδιαίο κατά Κυριακή εορτασμό της Αναστάσεως\, τονίζοντας ασφαλώς περισσότερο τον εορτασμό της πρώτης Κυριακής μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Επειδή λόγω της διαφοράς αυτής η Εκκλησία της Ρώμης τηρούσε αυστηρή στάση έναντι των Μικρασιατών\, ο Άγιος Πολύκαρπος αναγκάσθηκε να μεταβεί στη Ρώμη\, για να διευθετήσει το ζήτημα και άλλα δευτερεύοντα θέματα\, με τον Επίσκοπο Ρώμης Ανίκητο (βλέπε 17 Απριλίου).Μετά την επιστροφή του από την Ρώμη\, υπέργηρος πλέον\, συνέχισε την αποστολική δράση του με τόση επιτυχία\, ώστε προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών. Αυτή η προδιάθεση ήταν φυσικό να προκαλέσει το μαρτύριό του\, που ακολούθησε την εξής πορεία. Ο Κόιντος\, ζηλωτής Χριστιανός\, ο οποίος ήλθε στη Σμύρνη από τη Φρυγία\, παρακίνησε ομάδα Φιλαδελφέων Χριστιανών να προσέλθουν στον ανθύπατο Στάτιο Κοδράτο\, για να δηλώσουν σε αυτόν την ιδιότητά τους και την πίστη τους στον Χριστό\, πράγμα το οποίο φυσικά προοιώνιζε θάνατο. Τελικά μαρτύρησαν όλοι\, εκτός από τον Κόιντο\, ο οποίος δειλιάσας την τελευταία στιγμή\, θυσίασε στα είδωλα. Ο όχλος\, αν και θαύμασε την γενναιότητα των Μαρτύρων\, απαιτούσε να εκτελεσθούν οι «άθεοι» και να αναζητηθεί ο Άγιος Πολύκαρπος\, ο οποίος πιεζόμενος από τους Χριστιανούς είχε αναχωρήσει σε κάποιο αγρόκτημα. Τελικά ο Άγιος συνελήφθη το έτος 167 μ.Χ. και οδηγήθηκε ενώπιον του ανθυπάτου.Ο γηραιός Επίσκοπος δεν ταράχθηκε. Το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο και λαμπερό. Ο αστυνόμος Ηρώδης και ο πατέρας του Νικήτας προσπάθησαν να πείσουν τον Άγιο να αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος όμως\, με πνευματική ανδρεία απάντησε ότι υπηρετεί τον Χριστό επί 86 έτη χωρίς καθόλου να Τον εγκαταλείψει. Πως μπορούσε λοιπόν τώρα να Τον βλασφημήσει και να Τον αρνηθεί; Ο ανθύπατος τότε διέταξε να τον ρίξουν στην φωτιά. Ο Γέρων Πολύκαρπος αποδύθηκε μόνος τα ιμάτιά του και περίμενε προσευχόμενος λέγοντας: «Κύριε\, ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ\, ὁ τοῦ ἀγαπητοῦ καὶ εὐλογητοῦ παιδός Σου Ἰησοῦ Χριστοῦ Πατήρ\, δι’ Οὐ τὴν περὶ Σοῦ ἐπίγνωσιν εἰλήφαμεν\, ὁ Θεὸς τῶν ἀγγέλων καὶ δυνάμεων\, καὶ πάσης τῆς κτίσεως\, καὶ παντὸς τοῦ γένους τῶν δικαίων\, οἱ ζώσιν ἐνώπιόν Σου\, εὐλογῶ Σε\, ὅτι ἠξίωσας μὲ ἧς ἡμέρας καὶ ὥρας ταύτης τοῦ λαβεῖν μὲ μέρος ἐν ἀριθμῷ τῶν μαρτύρων Σου\, ἐν τῷ ποτηρίῳ τοῦ Χριστοῦ Σου\, εἰς ἀνάστασιν ζωῆς αἰωνίου\, ψυχῆς τε καὶ σώματος\, ἐν ἀφθαρσίᾳ Πνεύματος Ἁγίου\, ἐν οἲς προσδεχθείην ἐνώπιόν Σου σήμερον ἐν θυσίᾳ πίονι καὶ προσδεκτή\, καθὼς προητοίμασας καὶ προσεφανέρωσας καὶ ἐπλήρωσας ὁ ἀφευδὴς καὶ ἀληθινὸς Θεός. Διὰ τοῦτο καὶ περὶ πάντων αἰνῶ Σε\, εὐλογῶ Σε\, δοξάζω Σε\, σὺν τῷ αἰωνίῳ καὶ ἐπουρανίω Ἰησοῦ Χριστό….».Η φωτιά σχημάτισε γύρω από το σώμα του Αγίου Πολυκάρπου καμάρα χωρίς να τον αγγίζει. Τότε στρατιώτης εκτελεστής τελείωσε τον Άγιο Μάρτυρα διά του ξίφους. Έπειτα το Ιερό λείψανο ρίφθηκε στην φωτιά\, οι δε πιστοί συνέλεξαν τα ιερά λείψανα αυτού. \nΗ Σύναξη του Αγίου Πολυκάρπου ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία. \n\n\n\n\n\nἈπολυτίκιον  (Κατέβασμα)\nἮχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.\nΤήν κλῆσιν τοῖς ἔργοις σου\, ἐπισφραγίσας σοφέ\, ἐλαία κατάκαρπος\, ὤφθης ἐν οἴκῳ Θεοῦ\, Πολύκαρπε ἔνδοξε∙ σύ γαρ ως Ἱεράρχης\, καί στερρός Ἀθλοφόρος\, τρέφεις τήν Ἐκκλησίαν\, λογικῇ εὐκαρπίᾳ\, πρεσβεύων Ἱερομάρτυς\, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.Ἕτερον Ἀπολυτίκιον\nἮχος δ’.\nΚαί τρόπων μέτοχος\, καί θρόνων διάδοχος\, τῶν Ἀποστόλων γενόμενος\, τήν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε\, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν· διά τοῦτο τόν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν\, καί τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος\, Ἱερομάρτυς Πολύκαρπε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ\, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.\nhttp://www.saint.gr/index.aspx
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8d%ce%ba%ce%b1%cf%81%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%af%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%bc%cf%8d%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%82-23-2/
LOCATION:WESTERN GREECE
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/02/23_polikarpos-1.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210219
DTEND;VALUE=DATE:20210220
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210218T120347Z
LAST-MODIFIED:20210218T121307Z
UID:2935-1613692800-1613779199@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Αγία Φιλοθέη η Αθηναία
DESCRIPTION:Απολυτίκιο της Αγ. Φιλοθέης – 19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ \n\n\n\n\nὍρπηξ Ἀθηνῶν ἐστιν ἡ Φιλοθέη\,\nἘχθρὸν βαλοῦσα σταυροῦ τῇ πανοπλίᾳ.\n\n\n\n\nΒιογραφία\nΗ Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το έτος 1522 μ.Χ. στην τουρκοκρατούμενη τότε Αθήνα. Οι ευσεβείς γονείς της ονομάζονταν Άγγελος και Συρίγα Μπενιζέλου. Η μητέρα της ήταν στείρα και απέκτησε την Αγία μετά από θερμή και συνεχή προσευχή.Ο Κύριος που ικανοποιεί το θέλημα εκείνων που Τον σέβονται και Τον αγαπούν\, άκουσε την δέησή της. Και πράγματι\, μια ημέρα η Συρίγα μπήκε κατά την συνήθειά της στο ναό της Θεοτόκου για να προσευχηθεί και από τον κόπο της έντονης και επίμονης προσευχής την πήρε για λίγο ο ύπνος. Τότε ακριβώς είδε ένα θαυμαστό όραμα. Ένα φως ισχυρό και λαμπρό βγήκε από την εικόνα της Θεομήτορος και εισήλθε στην κοιλιά της. Έτσι ξύπνησε αμέσως και έκρινε ότι το όραμα αυτό σήμαινε στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Έτσι κι έγινε. Ύστερα από λίγο καιρό η Συρίγα έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο τη μονάκριβη θυγατέρα της.Μαζί με την Χριστιανική ανατροφή\, έδωσαν στην μοναχοκόρη τους και κάθε δυνατή\, για την εποχή εκείνη\, μόρφωση. Έτσι η Ρηγούλα (ή Ρεβούλα\, δηλαδή Παρασκευούλα)\, αυτό ήταν το όνομά της προτού γίνει μοναχή\, όσο αύξανε κατά την σωματική ηλικία\, τόσο προέκοπτε και κατά την ψυχή\, όπως λέει το συναξάρι της.Σε ηλικία 14 χρονών\, οι γονείς της την πάντρεψαν\, παρά την θέλησή της\, με έναν από τους άρχοντες της Αθήνας. Αργότερα\, αφού πέθαναν οι γονείς και ο σύζυγός της\, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο πόθο της. Αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον Χριστό\, γίνεται μοναχή και παίρνει το όνομα Φιλοθέη.Κατ’ αρχήν\, ύστερα από εντολή του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου\, τον οποίο είδε σε όραμα\, οικοδόμησε ένα γυναικείο μοναστήρι με αρκετά κελιά\, στο οποίο και έδωσε το όνομα του Αγίου για να τον τιμήσει. Στο μοναστήρι πρόσθεσε και άλλα αναγκαία οικοδομήματα και εκτάσεις και το προικοδότησε με μετόχια και υποστατικά\, που υπερεπαρκούσαν για τη διατροφή και συντήρηση των μοναζουσών.Το μοναστήρι αυτό του Αγίου Ανδρέα σωζόταν στην Αθήνα\, με τη Χάρη του Θεού\, επί πολλά έτη μετά την κοίμηση της Αγίας και ήταν πλουτισμένο\, όχι μόνο με υποστατικά και διάφορα μετόχια\, αλλά και με πολυειδή χρυσοΰφαντα ιερατικά άμφια και σκεύη\, απαραίτητα για τις ετήσιες ιερές τελετές και αγρυπνίες. Προπαντός όμως το μοναστήρι σεμνυνόταν και εγκαλλωπιζόταν με το θησαυρό του τιμίου και αγίου λειψάνου της Αγίας\, το οποίο ήταν αποθησαυρισμένο και αποτεθειμένο στο δεξιό μέρος του Ιερού Βήματος\, όπου και το ασπάζονταν με ευλάβεια όλοι οι Χριστιανοί. Το τίμιο λείψανο της Αγίας σκορπούσε ευωδία\, γεγονός που αποτελούσε εμφανή μαρτυρία και απόδειξη της αγιότητας αυτής.Το παράδειγμά της\, λοιπόν\, να αφιερωθεί στον Χριστό\, το ακολουθούν και άλλες νέες. Σε λίγο διάστημα\, η μονή έφθασε να έχει διακόσιες αδελφές. Η μονή της Οσίας Φιλοθέης γίνεται πραγματικό λιμάνι. Εκεί βρίσκουν προστασία όλοι οι ταλαιπωρημένοι από την σκλαβιά. Εκεί οι άρρωστοι βρίσκουν θεραπεία\, οι πεινασμένοι τροφή\, οι γέροντες στήριγμα και τα ορφανά στοργή. \nΗ Οσία\, παρά τις αντιδράσεις των Τούρκων\, οικοδομεί διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα\, νοσηλευτήρια\, ορφανοτροφεία\, «σχολεῖα διὰ τοὺς παίδας τῶν Ἀθηναίων\, διὰ ν’ ἀνοίξη τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν πρὸς τὴν παράδοσιν καὶ τὴν δόξαν τῶν προγόνων των». Πρωτοστατεί σε όλα αυτά τα έργα η ηγουμένη Φιλοθέη. Διδάσκει με τα λόγια και με τη ζωή της. Στηρίζει τους πονεμένους σκλάβους με την προσευχή της. Ιδιαίτερες είναι οι φροντίδες της για να σώσει από τον εξισλαμισμό ή την αρπαγή των Τούρκων τις νέες Ελληνίδες. Το έργο της\, κατά βάση εθνικό και θρησκευτικό\, ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Αδιαφιλονίκητη ιστορική επιβεβαίωση για το έργο αυτό παρέχει η αλληλογραφία της Φιλοθέης με τη Γερουσία της Βενετίας (1583 μ.Χ.)\, από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια. \nΗ όλη όμως δράση της Αγίας Φιλοθέης εξαγρίωσε κάποτε τους Τούρκους. Κάποια στιγμή την συλλαμβάνουν και εκείνη με πνευματική ανδρεία ομολογεί: «Εγώ διψώ να υπομείνω διάφορα είδη βασανιστηρίων για το όνομα του Χριστού\, τον οποίο λατρεύω και προσκυνώ με όλη μου την ψυχή και την καρδιά\, ως Θεό αληθινό και άνθρωπο τέλειο και θα σας χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη αν μπορείτε μια ώρα πρωτύτερα να με στείλετε προς Αυτόν με το στεφάνι του μαρτυρίου». Ύστερα από την ηρωική αυτή απάντηση προς τους κατακτητές\, όλοι πίστευαν ότι η πανευτυχής και φερώνυμη Φιλοθέη εντός ολίγου θα ετελειούτο διά του μαρτυρικού θανάτου. Όμως\, κατά θεία βούληση\, την τελευταία σχεδόν στιγμή πρόφθασαν κάποιοι Χριστιανοί και καταπράυναν τον ηγεμόνα με διάφορους τρόπους. Έτσι πέτυχαν να ελευθερώσουν την Αγία. \nΑφεθείσα πλέον ελεύθερη\, η Αγία Φιλοθέη\, επέστρεψε αναίμακτη στο μοναστήρι της\, όπως επί Μεγάλου Κωνσταντίνου ο μυροβλύτης Νικόλαος και πολλούς αιώνες αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Φρόντιζε δε\, όχι μόνο για τη σωτηρία της δικής της ψυχής αλλά και των άλλων\, αφού τους μεν ενάρετους τους στερέωνε στην αρετή\, τους δε αμαρτωλούς τους βελτίωνε ηθικά και τους οδηγούσε στη μετάνοια. Και αποκλειστικά για το σκοπό αυτό πέρασε στη νήσο Τζια (Κέα)\, όπου προ πολλού είχε οικοδομήσει μετόχι\, για να αποστέλλει εκεί τις μοναχές εκείνες που φοβούνταν για διαφόρους λόγους να διαμένουν στην Αθήνα. Στην Τζια έμεινε αρκετό χρόνο και κατήχησε θεαρέστως τις ασκούμενες αδελφές στην ακριβή τήρηση των κανόνων της μοναστικής ζωής. Μόλις τελείωσε το έργο της εκεί\, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα. \nΈτσι λοιπόν\, η Αγία Φιλοθέη\, αφού έφθασε στην τελειότητα και στην πράξη και στην θεωρία\, αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί θαύματα\, από τα οποία\, προς απόδειξη του θαυματουργικού της χαρίσματος\, θα μνημονεύσουμε ένα μόνο\, το ακόλουθο: Ζούσε στην εποχή της ένας νέος\, ποιμένας προβάτων\, ο οποίος από πολύ μικρός είχε συνηθίσει στις κλεψιές και στις ραδιουργίες. Ο νέος αυτός\, κατά παραχώρηση του Θεού\, κυριεύθηκε από τον Σατανά. Εξ αιτίας τούτου περιφερόταν στα βουνά και στις σπηλιές γυμνός και τετραχηλισμένος\, θέαμα όντως ελεεινό. Πολλές φορές\, όταν συνερχόταν από την τρέλα\, στην οποία τον είχε οδηγήσει ο Σατανάς\, σύχναζε στα γύρω μοναστήρια για να βρει θεραπεία στην ασθένειά του. Δεν μπορούσε όμως να πετύχει τίποτε. Κάποιοι\, που τον ευσπλαγχνίστηκαν\, τον οδήγησαν στην Αγία Φιλοθέη η οποία\, ύστερα από πολύ και εκτενή προσευχή τον λύτρωσε από εκείνη τη διαβολική μάστιγα. Έπειτα\, αφού το νουθέτησε αρκετά\, τον εισήγαγε και στην τάξη των μοναχών. Και έτσι ο νέος εκείνος\, αφού εκάρη μοναχός\, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του με μετάνοια και άσκηση\, θαυμαζόμενος απ’ όλους. \nΜάταια οι Τούρκοι προσπαθούν να ανακόψουν την δράση της. Ώσπου μια νύχτα\, στις 2 Οκτωβρίου του έτους 1588 μ.Χ.\, πήγαν στο μονύδριο που είχαν οικοδομήσει στα Πατήσια (έτυχε τότε να εορτάζεται η μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και η Αγία μαζί με τις άλλες αδελφές βρίσκονταν στον ιερό ναό επιτελώντας ολονύκτια αγρυπνία) και πέντε από αυτούς ανέβηκαν στον εξωτερικό τοίχο και πήδησαν μέσα στην αυλή. Στην συνέχεια εισέβαλαν στο ναό\, όπου άρπαξαν την Αγία και την μαστίγωσαν με μανία και βαναυσότητα και την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της. \nΈξω από το ναό\, στα δεξιά της εισόδου του\, σώζεται η κολώνα\, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε. Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα. Εκεί η Φιλοθέη υποκύπτει στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589 μ.Χ. \nΕίκοσι ημέρες μετά από την κοίμηση της Αγίας\, ο τάφος της ευωδίαζε. Ακόμη\, όταν μετά από ένα έτος έγινε η ανακομιδή\, το τίμιο λείψανό της βρέθηκε σώο και ακέραιο. Επιπλέον ήταν γεμάτο με ευωδιαστό μύρο\, τρανή και λαμπρή απόδειξη της θεάρεστης και ενάρετης πολιτείας της\, προς δόξα και αίνο του Θεού και καύχημα της πίστεώς μας. Το ιερό λείψανό της βρίσκεται σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Στο μνήμα της απάνω βρεθήκανε γραμμένα τούτα τα λόγια: «Φιλοθέης υπό σήμα τόδ’ αγνής κεύθει σώμα\, ψυχήν δ’ εν μακάρων θήκετο Yψιμέδων». \nH Φιλοθέη ανακηρύχθηκε αγία επί Oικουμενικού Πατριάρχου Mατθαίου B΄ (1595 – 1600 μ.Χ.). Ο Nεόφυτος ο μητροπολίτης Aθηνών\, αφού εξήτασε και ερεύνησε τα κατά τον βίον και το μαρτύριον της οσίας\, σύνταξε αναφορά στο Πατριαρχείο μαζί με τους επισκόπους Kορίνθου και Θηβών και με τους προκρίτους της Aθήνας για να τάξει την οσία Φιλοθέη στους χορούς των αγίων. Σ’ αυτό το συνοδικό έγγραφο είναι γραμμένα και τούτα: «Eπειδή εδηλώθη ασφαλώς ότι το θειότατον σώμα της οσιωτάτης Φιλοθέης ευωδίας πεπληρωμένον εστί και μύρον διηνεκώς εκχείται\, αλλά και τοις προσιούσι τε ασθενέσι τε και θεραπείας δεομένοις την ίασιν δίδωσι… τούτου χάριν έδοξε ημίν τε και πάση τη ιερά Συνόδω των καθευρεθέντων ενταύθα αρχιερέων συγγραφήναι και ταύτην εν τω χορώ των οσίων και αγίων γυναικών\, ώστε κατ’ έτος τιμάσθαι και πανηγυρίζεσθαι». Tην Aκολουθία της την έγραψε κάποιος σοφός και ευλαβής άνθρωπος που ονομαζόταν Iέραξ. Aνάμεσα στα ωραία εγκώμια είναι και τούτο: «Δαυΐδ γαρ το πράον έσχες και Σολομώντος\, σεμνή\, την σοφίαν\, Σαμψών την ανδρείαν\, και Aβραάμ το φιλόξενον\, υπομονήν τε Iώβ\, του Προδρόμου δε θείαν άσκησιν…». \n\n\n\n\n\nἈπολυτίκιον\nἮχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.\nὍσιων τὴν ἔλλαμψιν\, εἰσδεδεγμένη σεμνή\, τὴν πάλιν ἐφαίδρυνας\, τῶν Ἀθηναίων τὴ σῆ\, ἀσκήσει καὶ χάριτι\, σὺ γὰρ ἐν εὐποιίαις\, διαλάμπουσα Μῆτερ\, ἤθλησας δι’ ἀγάπην\, εὐσεβῶς τοῦ πλησίον διὸ σὲ ὢ Φιλοθέη\, Χριστὸς ἐδόξασε.Ἕτερον Ἀπολυτίκιον\nἈθηνῶν τῶν κλεινῶν τε νῦν καὶ πάλαι τὸ βλάστημα καὶ τῶν χθὲς καὶ πρώην ὁσίων τὸ ἀρίζηλον καύχημα τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις οἱ πιστοί\, ὁσίαν Φιλοθέην εὐλαβῶς ὅτι τὸν Χριστὸν εὐτόνως πάντων τῶν γεηρῶν ἀντήλλαξεν. Ἔχουσα οὗν συμπρεσβευτὴν τὸν παμμέγαν Διονύσιον\, σῶζε τοὺς προσκυνούντας\, εὐσεβῶς τὸ πάνσεπτον σκῆνος σου.Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)\nἈθηναίων ἡ πόλις ἡ περιώνυμος Φιλοθέην τιμᾷ τὴν ὁσιομάρτυρα καὶ ἀσπάζεται αὐτῆς τὸ θεῖον λείψανον\, ὅτι ἐβίωσε σεμνῶς καὶ μετήλλαξε τὸ ζῆν ἀθλήσει καὶ μαρτυρίῳ\, καὶ πρεσβεύει πρὸς τὸν Σωτῆρα\, διδόναι πᾶσι τὸ θεῖον ἔλεος.\n\n\n\n\nhttp://www.saint.gr/index.aspx
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%ce%b1%ce%b3%ce%af%ce%b1-%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%b8%ce%ad%ce%b7-%ce%b7-%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%b1-19-2-21/
LOCATION:ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ\, ΑΓ.ΕΙΡΗΝΗΣ 141-143\, ΠΑΤΡΑ\, WESTERN GREECE\, 26331\, Greece
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/02/AgiaFilothei06.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;TZID=Europe/Helsinki:20210211T100000
DTEND;TZID=Europe/Helsinki:20210211T170000
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210211T092030Z
LAST-MODIFIED:20210211T092030Z
UID:2880-1613037600-1613062800@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Ο Άγιος Βλάσιος
DESCRIPTION:ΓΙΟΡΤΗ ΣΗΜΕΡΑ: Ο Άγιος Βλάσιος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Λικινίου (308 – 323 μ.Χ.). Σπούδασε ιατρική αλλά προσέφερε χωρίς χρήματα τις υπηρεσίες του\, ως φιλανθρωπία\, στους πάσχοντες και ασθενείς \nΕκτός από την ιατρική βοήθεια χορηγούσε δωρεάν στους ασθενείς τα φάρμακα και τους έδινε τα έξοδα νοσηλείας τους. Η φιλανθρωπική δραστηριότητα εκαλλιεργείτο στην ψυχή του από την αγάπη προς τον Θεό και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Η Εκκλησία τον δέχθηκε στις τάξεις του ιερού κλήρου και τον εξέλεξε Επίσκοπο Σεβαστείας. \nΕπί της βασιλείας του Λικινίου\, ο έπαρχος Αγρικόλας τον συνέλαβε και τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Οι στρατιώτες\, αφού μαστίγωσαν ανηλεώς τον Αγιο Βλάσιο με ραβδιά\, τον κρέμασαν από ξύλο και στην συνέχεια τον οδήγησαν δεμένο στην φυλακή. Έπειτα τον έριξαν στο βυθό μιας λίμνης. Όμως ο Άγιος\, μετά την θαυματουργική του επέμβαση του Θεού\, διασώθηκε. Εξοργισθέντες τότε οι εχθροί της πίστεως τον αποκεφάλισαν το 316 μ.Χ.. Έτσι\, ο Άγιος Ιερομάρτυς Βλάσιος έλαβε από τον Κύριο της δόξας το στέφανο του μαρτυρίου. \nΗ Σύναξή του ετελείτο στο Μαρτύριό του\, το οποίο βρισκόταν κοντά στο Μαρτύριο του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου. \nΟ άγιος Βλάσιος είναι πολιούχος στο Ξυλόκαστρο \nΤιμάται από την εκκλησία μας στις 11 Φεβρουαρίου \nἈπολυτίκιον\nἮχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.\nΦερωνύμως βλαστήσας\, ὡς δένδρον εὔκαρπον\, ἱεράρχα Κυρίου Βλάσιε ἔνδοξε\, μαρτυρίου τοὺς καρποὺς κόσμῳ προήγαγες καὶ θαυμάτων δωρεάς ἀναβλύζεις δαψιλῶς\, ὡς θεῖος ἱερομάρτυς τοῖς καταφεύγουσι πάτερ τῇ ἀντιλήψει τῆς πρεσβείας σου. \nΚοντάκιον\nἮχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.\nὉ θεῖος βλαστός\, τό ἄνθος τό ἀμάραντον\, ἀμπέλου Χριστοῦ\, τό κλῆμα τό πολύφορον\, θεοφόρε Βλάσιε\, τούς ἐν πίστει τιμῶντας τήν μνήμην σου\, εὐφροσύνης πλήρωσον τῆς σῆς\, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπέρ πάντων ἡμῶν.
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%ce%bf-%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%bb%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%82/
LOCATION:WESTERN GREECE
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/02/-λήψης-e1613035181505.jpg
END:VEVENT
BEGIN:VEVENT
DTSTART;VALUE=DATE:20210210
DTEND;VALUE=DATE:20210211
DTSTAMP:20260618T194238
CREATED:20210218T172136Z
LAST-MODIFIED:20210218T172216Z
UID:2950-1612915200-1613001599@agiaeirinipatras.gr
SUMMARY:Άγιος Χαράλαμπος ο Ιερομάρτυρας
DESCRIPTION:Κατηξιώθης\, Χαράλαμπες\, ἐκ ξίφους\,\nΚαὶ λαμπρότητος καὶ χαρᾶς τῶν Μαρτύρων.\nΤῇ δεκάτῃ Χαράλαμπες\, ἐὸν ἐτμήθης ἀπὸ λαιμόν.\n\n\n\n\nΒιογραφία\nΟ Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερεύς στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και έζησε επί αυτοκρατορίας του Σεπτιμίου Σεβήρου (193 – 211 μ.Χ.). Όταν το έτος 198 μ.Χ. ο Σέβηρος εξαπέλυσε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών\, ο έπαρχος της Μαγνησίας Λουκιανός\, συνέλαβε τον Άγιο και του ζήτησε να αρνηθεί την πίστη του. Όμως ο Άγιος όχι μόνο δεν το έκανε αυτό\, αλλά αντίθετα ομολόγησε στον έπαρχο την προσήλωσή του στον Χριστό και δήλωσε με παρρησία ότι σε οποιοδήποτε βασανιστήριο και να υποβληθεί δεν πρόκειται να αρνηθεί την πίστη της Εκκλησίας. Τότε η σκοτισμένη και σαρκική ψυχή του Λουκιανού επέτεινε την οργή της και διέταξε να αρχίσουν τα φρικώδη βασανιστήρια στο γέροντα ιερέα. Πρώτα τον γύμνωσαν και ο ίδιος ο Λουκιανός\, παίρνοντας το ξίφος του προσπάθησε να πληγώσει το σώμα του Αγίου. Όμως αποκόπηκαν τα χέρια του και έμειναν κρεμασμένα στο σώμα του Ιερομάρτυρα και μόνο ύστερα από προσευχή του Αγίου συγκολλήθηκαν αυτά πάλι στο σώμα και ο ηγεμόνας κατέστη υγιής. Βλέποντας αυτό το θαύμα του Αγίου πολλοί από τους δημίους πίστεψαν στον αληθινό Θεό.Με το ζόφο στο νου και με τη θηριωδία στην καρδιά\, ο έπαρχος έδωσε εντολή να διαπομπεύσουν τον Άγιο και να τον σύρουν διά μέσου της πόλεως με χαλινάρι. Τέλος\, διέταξε τον αποκεφαλισμό του Αγίου\, ο οποίος με το μαρτύριό του έλαβε το αμαράντινο στέφανο της δόξας σε ηλικία 113 ετών. \nΠερί των Λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπους δεν υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες. Η μοναχή Θεοτέκνη Αγιοστεφανίτισσα στο Συναξάρι του Αγίου Χαραλάμπους (1995 μ.Χ.)\, καταχωρεί πληροφορίες σχετικά με την τιμία Κάρα του Αγίου\, η οποία φυλάσσεται στη Μονή Αγίου Στεφάνου Μετεώρων. Σύμφωνα με τις πληροφορίες αυτές\, η Κάρα του Αγίου δωρήθηκε στη Μονή από τον Ηγεμόνα της Βλαχίας Βλαδισλάβο\, το 1412 – 1413 μ.Χ.\, μαζί με δύο κτήματα στο Μετόχι Μπουτόϊ. Για την εποχή και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρέθηκε το πολύτιμο αυτό κειμήλιο στη Βλαχία\, δεν σώθηκαν πληροφορίες. Επίσης\, τμήματα της τιμίας κάρας του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται και στον ομώνυμο προσκυνηματικό ναό της κωμοπόλεως Θεσπιών της Βοιωτίας. \n\n\n\n\n\nἈπολυτίκιον  (Κατέβασμα)\nἮχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.\nὩς στύλος ἀκλόνητος\, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ\, καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ\, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ\, διά τοῦ μαρτυρίου\, ἔλυσας τῶν εἰδώλων\, τήν σκοτόμαιναν μάκαρ\, διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ\, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.Κοντάκιον\nἮχος δ’ . Ἐπεφάνης σήμερον.\nὩς φωστήρ ἀνέτειλας ἐκ τῆς ἑῴας\, καί πιστούς ἐφώτισας\, ταῖς τῶν θαυμάτων σου βολαῖς\, Ἱερομάρτυς Χαράλαμπες· ὅθεν τιμῶμεν τὴν θείαν σου ἄθλησιν. \nἝτερον Κοντάκιον\nἮχος δ’ . Ἐπεφάνης σήμερον.\nΘησαυρὸν πολύτιμον ἡ Ἐκκλησία\, τὴν σὴν κάραν κέκτηται\, Ἱερομάρτυς Ἀθλητά\, τροπαιοφόρε Χαράλαμπε\, διὸ καὶ χαίρει τὸν Κτίστην δοξάζουσα. \nΚάθισμα\nἮχος γ’. Θείας πίστεως.\nΣτῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας\, λύχνος ἄσβεστος τῆς οἰκουμένης\, Ἀθλοφόρε ἀνεδείχθης Χαράλαμπες\, καὶ ἀναλάμψας ἡλίου φαιδρότερον\, τὴν τῶν εἰδώλων ἐλαύνεις σκοτόμαιναν\, Μάρτυς ἔνδοξε\, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε\, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. \nὉ Οἶκος\nΤὸν στερρὸν ὁπλίτην\, καὶ Χριστοῦ στρατιώτην καὶ μέγαν ἐν Μάρτυσι\, Χαραλάμπη τὸν πανένδοξον\, συνελθόντες εὐφημήσωμεν· ὑπὲρ Χριστοῦ γὰρ καὶ τῆς ἀληθείας λαμπρῶς ἠγωνίσατο\, καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν τρανῶς ἀνεκήρυξε\, τὴν πλάνην τῶν εἰδώλων κατήργησε\, βασιλέα παρανομώτατον ἤλεγξε\, καὶ τὴν κάραν ἐτμήθη\, χαίρων καὶ ἀγαλλόμενος· διὸ καὶ τὸν στέφανον εἴληφε παρὰ τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου\, καὶ συμπολίτης Ἀγγέλων ἐγένετο. Ὅθεν ἡ Ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων\, τούτου τὴν πάντιμον κάραν κατασπαζομένη\, καὶ εὐφημίαις καταστέφουσα\, καὶ πολλῶν δεινῶν καὶ νόσων ἀπαλλαττομένη\, χαίρει τὸν Κτίστην δοξάζουσα. \nΜεγαλυνάριον\nΤὸν ἐν Ἀθλοφόροις ἱερουργόν\, καὶ ἐν ἱερεῦσιν\, ἱερώτατον Ἀθλητήν\, τῶν θαυμάτων ῥεῖθρα\, πηγάζοντα τῷ κόσμῳ\, τὸν μέγαν Χαραλάμπην\, ὕμνοις τιμήσωμεν.
URL:https://agiaeirinipatras.gr/wp/event/%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%81%cf%84%cf%85%cf%81%ce%b1%cf%82/
LOCATION:WESTERN GREECE
CATEGORIES:Βίοι Αγίων
ATTACH;FMTTYPE=image/jpeg:https://agiaeirinipatras.gr/wp/wp-content/uploads/2021/02/10.jpg
END:VEVENT
END:VCALENDAR