Με αφορμή , τα πέντε χρόνια που συμπληρώνονται  από την κοίμησή του.

Ήταν γείτονας μας , συνταξιούχος στρατιωτικός και οικογενειάρχης.

Όταν στην γειτονιά μας βρέθηκαν τα ίχνη του ιστορικού ναού αφιερωμένου στην Αγία Ειρήνη, τότε μαζί με τον αείμνηστο Γιώργο Ράπτη και τα μέλη του περιβαλλοντολογικού  συλλόγου «Αγία Ειρήνη», προχώρησαν στην εύρεση χώρου και στην κατασκευή του σημερινού ενοριακού  ιερού ναού μας.

• Πέρασε από πόρτα σε πόρτα σε όλα τα σπίτια του Ριγανόκαμπου ,ζητώντας βοήθεια για να ολοκληρωθεί  το έργο ανέργεσης  του.
• Πρωτοστάτησε στο να γίνε ενορία η περιοχή μας.
• Υπήρξε από τους πρώτους επιτρόπους του εκκλησιαστικού μας συμβουλίου και παρέμεινε έως την κοίμηση του.
• Υπηρέτησε με πολλή αγάπη ,αφοσίωση και ενέργεια το διακόνημα αυτό του επιτρόπου
• Ήταν αεικίνητος και πραγματικός εθελοντής
• Ο ναός της Αγίας ειρήνης , αποτελούσε για αυτόν καθημερινά ,ένα από τα πρώτα του μελήματα.

Πόσο δίκιο είχε όταν έλεγε στους νεώτερους  επιτρόπους :

«Προσέξτε την Αγία Ειρήνη είναι η ταυτότητα της περιοχής μας !!»

Για εμάς δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι το ταξίδι του προς την ουράνια βασιλεία ,ξεκίνησε μέσα από το ναό της Αγίας Ειρήνης.

Ανήμερα των Φώτων (6-1-2021) ,ήρθε στην πρωινή Θεία Λειτουργία , με τα καλά του ρούχα  και κάθισε στις θέσεις των επιτρόπων να διακονήσει όπως συνήθιζε.

Ένα βαρύ ισχαιμικό επεισόδιο στο χώρο της διακονίας του ,στο παγκάρι του ναού, τον οδήγησε  στο μεγαλύτερο ταξίδι του μετά από ολιγοήμερη νοσηλεία στο νοσοκομείο.

Η εθελοντική του δράση ,παραμένει μέχρι σήμερα  ένα  λαμπρό παράδειγμα για όλους μας.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ